In Clara Meijer's Geest

Vrijstaat voor Marcia Powell

2009-11-18T09:40:00.000-08:00

Free Marcia Powell

Marcia Powell vrij!

2009-10-19T03:58:00.000-07:00

Free Marcia Powell!

Louk Hulsman, abolitionist

2009-06-08T10:39:00.000-07:00

Een verhaal over de overleden jurist op het weblog van Max Lerou.

Nederlandse vrijheid van meningsuiting, of: toen ze 's ochtends kwamen - een Paasverhaal

2009-04-19T01:50:00.000-07:00

De avond van Tweede Pinksterdag, 1991. De liefste was vertrokken naar Leuven en ik had de ingeving de Mei van Gorter te lezen. Er zou zich niet zo gauw een rustige avond meer voordoen om het gedicht in boekvorm in een keer van begin tot einde te lezen, dacht ik. Dus las ik de Mei, tevens omdat het nog mei was (ook een vereiste).
Het werd dus tamelijk laat. Omstreeks half twee knipte ik het licht uit.

Lang had ik nog niet geslapen toen ik stampen op de trap hoorde. Een groepje mensen, midden in de nacht – het was nog geen half vijf. Gemorrel aan mijn huisdeur. Bonken op de deur. “Politie, doe open.” Schrik, besluiteloosheid – collega Jan-Willem had gezegd dat ze mij waarschijnlijk “om te pesten” nog wel zouden komen halen. Hij kreeg dus gelijk, aan het einde van het weekeinde. Opendoen was niet aan de orde, ik zou mij eerst moeten aankleden. Zou ik dan eerst nog douchen? Bonk bonk, politie. Dan toch maar aankleden, ongewassen, tandenborstel, tandpasta, wat nog? Bonk bonk, morrel. Blaas ledigen voor de onbekende periode en wat er ook zou volgen lukte niet. Een boek, een dat ze mij niet zullen afnemen en dik genoeg om een onbekende lange periode mee door te komen. Bonk bonk, doe open. De keuze valt op de Statenvertaling die precies in mijn binnenzak past, naast de tandpasta. Bonk bonk roep roep. “Ja ik kom er aan.” Ik stap naar buiten en kom een vijftal agenten tegen, van wie er een net met een koevoet aan komt lopen zwaaien: was van plan in te breken. Rustig sluit ik mijn voordeur. Mijn buurvrouw van dezelfde verdieping staat er handenwringend bij. “Ik vind het schandalig dat jullie mij hiervoor wakker hebben gemaakt.” En dan, tegen mij: “Ik bel je zuster wel, sterkte.” Ze had toevallig mijn zusters telefoonnummer sinds kort. Handig in dit geval. Ze hadden bij haar aangebeld “om mijnheer te verrassen”, een opmerkelijke handelwijze.
De hoofdsmeris van het gezelschap: “U bent aangehouden op grond van artikel 140.” Ik knik begijpend.
Buiten staan zeven politieauto’s. Voor de zekerheid vraagt men mij of ik geboeid moet worden. “Nee, dat hoeft niet.” De ramen van de auto waarin ik vervoerd word zijn geblindeerd, maar ik zie tenslotte dat ik word uitgeladen bij het bureau Lijnbaansgracht.

*

Dertien dagen tevoren – ik was op bezoek bij Harald, collega van de krant die net enkele maanden ter ziele was. Het waren de dagen waarin we als ontheemde redacteuren nog allerlei plannen bespraken. Op de terugweg stuitte ik op een ME-cordon op de Dam – verbaasd liet ik weten dat ik verderop woonde en dus als bewoner graag door wilde rijden. Dat mocht. Er was eerder die avond een voetbalwedstrijd geweest die voor ongewenste samenscholingen in de binnenstad had gezorgd.

De ME-barricade bleek een voorteken. Op de deur van mijn woning vond ik een briefje geplakt dat de politie was langsgeweest. Het had iets met radio te maken, stond er bij, en ik – de buurvrouw – heb ze er maar ingelaten, anders hadden ze de boel opengebroken. Mijn buurvrouw had mijn huissleutel omdat zij dat een veilig idee vond in geval van brand – weg te kunnen vluchten via mijn zijde van het pand. Van het briefje begreep ik eigenlijk niets. Radio? Het duurde ook even voordat ik merkte wat er gebeurd was en wat de inbrekers hadden meegenomen. Het was in ieder geval goed dat de buurvrouw de onverlaten had binnengelaten. Ik belde een rondje, mij excuserend voor het tijdstip. Willem, net vader geworden, was, zei zijn vrouw, achter de soep vandaangehaald en zat vast. Iemand anders was opgesloten toen hij verbaasd zijn huis met een ketting gesloten had gezien, nadere inlichtingen te verkrijgen op het politiebureau.

Er was in mijn persoonlijke papieren geneusd, er was met kussens gesleept, de uitdraai van adressen van Waarheid-redacteuren was weg (ik zou een aantal bellen om te interviewen voor het boek dat ik over de krant zou schrijven), naar ik meende ook mijn giropasje en het restant aan Pools geld, en de cassettes waarop afleveringen van ons radioprogramma waren opgenomen. Tot vandaag aan toe weet ik nog niet precies wat “ze” hebben doorgenomen.

Pas de volgende dag en daarna kreeg ik een beeld van wat er gebeurd was. Tegelijkertijd waren de studio van Radio 100 en Radioproeflokaal Marconi overvallen, en was alles wat uitzenden mogelijk kon maken weggehaald – inclusief een gloednieuw en zeer handig mengpaneel. Het was een goed gecoördineerde overval geweest, die plaatsvond omstreeks de wisseling van programma’s op de vroege woensdagavond. Het bracht theater-programma-maakster Fransien in de cel, gezamenlijk met de kern van het nog in de VS beroemd te worden groepje Bettie Serveert!. De laatsten zeiden huilerig op het bureau dat ze niets te maken wilden hebben met dat lugubere krakersgedoe.
Op hetzelfde ogenblik waren de overvallen op particuliere woningen geweest. Mij had men niet thuis aangetroffen.

In de dagen die volgden werkte ik hard aan een eigen mediategenoffensief. Ik herinnerde mij dat de gemeente Amsterdam voor jonge toeristen reclame had gemaakt met de eigen tolerantie van tegencultuur: de radiostations van de 95,5 werden aanbevolen. De 95,5 was al sinds 11 mei 1987 stil, omdat dit pronken met deze veren de overval op RVZ niet had tegengehouden. Maar hiervoor was niemand achter de soep vandaangehaald. En Radio 100 was de directe nazaat van een aantal 95,5-stations. Via het gemeentearchief kwam ik er achter wanneer deze folder was uitgegeven, en ik vervoegde mij op het gemeentelijk Bureau Jeugdzaken. Het meisje dat ik daar sprak was behoorlijk ontdaan van het verhaal van de arrestatie en vervolging van de collega’s. Zij kon mij een aantal van de genoemde folders meegeven, handig voor de komende zaak van Radio 100 tegen Justitie.

Artikel 140 WvS duidt het lidmaatschap van een organisatie gericht op het plegen van misdrijven zelf aan als misdrijf. Hoewel iedereen die was opgepakt al na twee dagen was vrijgelaten kon deze aanklacht als een zware gelden. Het artikel heet bedoeld te zijn tegen mafiosi, maar is van oorsprong bestemd tegen anarchistische oproerkraaierij: toen de SDAP was opgericht kon de Sociaal-Democratische Bond mooi als criminele organisatie op grond van art. 140 worden verboden. In Nederland wordt nu eenmaal van hogerhand bepaald wat gewenste oppositie is. Men is er ook wisselend in, gezien de blijkbaar vervallen verklaarde folder van Jeugdzaken.
Kort tevoren had ik iemand van het Vlaamse dagblad De Morgen geïnterviewd in ons programma Transkul. Ik overlegde met de redactie van deze krant over een te plaatsen stuk over deze overval. Een artikel over iets waar men zelf bij betrokken was vond men journalistiek twijfelachtig, “maar fax het en dan zullen we het bekijken.” Het is niet geplaatst.

Als ge- en vervaarlijke radiomaker deed ik in die dagen ook programma’s op Radio SCORPIO te Leuven en bij mART in Amsterdam. Gemakkelijke uitlaatkleppen waar ik de overigens wel begrijpelijke bedenkingen van de redactie van De Morgen niet in acht hoefde te nemen. In verband met het niet geplaatste bericht belde ik de persvoorlichter van de Amsterdamse politie, beroeps-Bekende Nederlander Klaas Wilting. Die liet doorschemeren dat het zo’n vaart niet liep met dat idee van criminele organisatie.

Naast De Morgen belde ik De Volkskrant voor een stuk over deze actie tegen de vrijheid van meningsuiting, speciaal voor de rubriek die toen nog Open Forum heette. Toen ik het had langsgebracht keek ik eens in de krant van de dag na de overval. Geen enkel bericht. Op Open Forum kon moeilijk ingegaan worden op een nieuwsbericht dat De Volkskrant zelf niet eens gebracht had! Men keek daar altijd neer op zogenaamde piraten, verbonden als men was aan KRO en VARA met dezelfde nestgeur. Alleen Dick Slootweg had wel eens een goed woordje over voor de vrije radio, maar die ging niet over dit nieuws als redacteur kunstzaken. Toen ik belde om te zeggen dat ik niet verwachtte dat zij ingingen op nieuws dat voor hen niet eens bestond werd mij gezegd dat men er inderdaad niets mee deed. “Probeer het bij Het Parool, dat is ook Amsterdamser.” Het Parool had het nieuws inderdaad wel gebracht, maar had geen zin in iets positiefs over zo’n zender. Ik kwam bij De Groene terecht, waar men er wel voor openstond. Ik wist dat op het prikbord bij hen iets van mij uit Forum hing, alleen daardoor al moest mijn naam er bekend zijn.

Mijn stuk over de verraderlijke overval na zoveel jaren “gedogen” had een ijzersterk slot. Als men iedereen die op de bandjes stond als medeplichtige en dus als organisator van misdrijven beschouwde, dan moest men ook even langs bij de burcht van Praag. Ons radioprogramma had het allereerste interview met de in september 1989 vrijgelaten Václav Havel gehad. Hij weet in ieder geval wat het is om opgesloten te worden, kon ik besluiten. Het was voor mij een mooi gevoel te kunnen zeggen tijdens het tweede verhoor, die Derde Pinksterdag: “Op dit ogenblik wordt mijn artikel over uw overval gedrukt. U wordt uitgenodigd de president van Tsjechoslowakije te arresteren.” De smerissen gingen er niet op in.

*

Op bureau Lijnbaansgracht werden mijn zakken doorgenomen. De tandenborstel die ik bij mij had gestoken werd in een plastic zakje gedaan, benevens mijn portemonnee. Mij werd gevraagd te tekenen voor de “ontvangst” van deze goederen. “Dan zal ik eerst mijn geld moeten natellen, want waarom zou ik u vertrouwen?” “Dan niet, dan tekenen wij wel voor jou.” Je bent soms u en soms jou voor deze mensen. Maar die truc kon ik ook uithalen. De besnorde agent die in mijn kontzakken ging graaien voegde ik toe: “Dat vind je wel lekker hè?” Hij trok zijn hand terug: “Denkt u dat echt?” “Dat zie ik zo wel aan je snor.” Geschrokken begon hij tegen zijn collega’s: “Mijnheer denkt dat ik het lekker vind om in zijn achterzak te voelen.”
Met excuses aan gaye vrienden en met de verbaasde vaststelling achteraf dat Nederlandse smerissen er niet op gaan rammen als zij verbaal een tegenaanval krijgen. Toen althans niet.
De bijbel mocht ik houden. Men keek er van op dat ik zoiets bij mij had. In de kale ruimte lag een prop papier met iets bruins eraan op de grond – hoe het er kwam en wat het bruine was bleef te raden. Toen de deur even open werd gedraaid trapte ik het vieze ding, handiger dan ik gewend ben van mijzelf, naar buiten. De vrouwelijke smeris trapte het weer de cel in.”En als je niet uitkijkt laat ik je zelf de hele boel schoonmaken.” Die zat. Er was een bel waarmee je een of ander verzoek kon uiten – alsof je in het ziekenhuis lag. Er kwam een moment waarop ik er toch aan toe was naar de wc te gaan. Dit werd toegestaan. Het duurde de betrokken smeris echter blijkbaar te lang. “Komt er nog wat van of moet ik je helpen?” Daar ging hij weer! “Ja dat wil je maar al te graag, hè?” (Het was een andere dan de zakkengraaier). Eenmaal buiten liep ik naar het nogal verafgelegen kraantje. ”Heehee, wat moet dat?” “Ik ga mijn handen wassen. Zou je ook eens moeten doen.” “Dat heb ik nog nooit meegemaakt,” zei de verbouwereerde smeris. “Dan maak je het nu mee. Voor alles is er een eerste keer.” Vanuit antropologisch standpunt een leerzame scène.

Slaaptekort maakt mij gevatter dan in uitgeslapen toestand.

Na een onbekend tijdsverloop in deze politiecel werd ik opgehaald voor transport. De afstand bureau Lijnbaansgracht-Hoofdbureau Elandsgracht, drie minuten lopen, moest natuurlijk per auto worden afgelegd. Hier werd ik in een cel gedeponeerd met een brits, een metalen wc-pot midden in de cel en zowaar een knopje waar je eens in de zoveel minuten (een kwartier?) wat water uit kon krijgen. Er was hoog in deze ruimte zowaar een raam waardoor de blauwe lucht te zien was.

Er was mij niet gevraagd of ik medicijnen gebruikte. Dat deed ik niet. Als ze nodig waren geweest waren ze niet verstrekt. Als mijn lief bij mij was geweest en ook was opgepakt – had ze dan de gelegenheid gehad te zeggen dat zij insuline moest hebben en van een maaltijd voorzien moest worden? Ik dacht aan Hans Kok en vooral aan mijn lief – zo zorgvuldig behandelt dit systeem zijn zogenaamde verdachten.

Ergens die ochtend werd ik opgehaald “voor verhoor”. Natuurlijk volkomen toevallig kwam ik op de trap collega Rob Straus tegen, die zij dus ook van zijn bed getild hadden (een uur later, dat wel – hoorde ik achteraf). Wij hoefden niet te doen alsof we elkaar niet kenden – “zo kom je nog eens iemand tegen” zei een van de begeleidende smerissen. Wij hadden niets te verbergen – dit was juist de kracht van het radiostation. “Dus ik als agent zou bij uw vergadering mogen zitten?” “Jazeker. Het zou misschien handig zijn geen uniform aan te trekken, om vragen te voorkomen. Maar iedereen mag er bij zijn.” Ongeloof.
Flard van het verhoor. Toen ik te horen kreeg dat men nogal veel van mij wist – onder andere dat ik naar A. in Groningen zou zijn gegaan wist ik dat het allemaal wel meeviel. A. zat nu immers in Leuven. Men ging een rijtje namen na met de vraag of ik die of die kende. “Willem van F. – die kent u van de Zilverberg.” “Ik weet niet of hij daar gewoond heeft. Daar ken ik hem zeker niet van. Hij is de W van WHS, het station dat in Radio 100 is opgegaan.” Ik begon het grappig te vinden, want ik wist wat deze abracadabra betekende – en zij wisten dit niet. Op zeker ogenblik moest ik wel zeggen dat het mij te veel werd doordat ik gebrek aan koffie en vooral aan eten had. “U krijgt straks een maaltijd.”

Dit klopte, het zal omstreeks twaalf uur geweest zijn. Door het luikje werd een Unilever-opwarmhap geduwd. Bieten, een stukje dood dier, iets aardappeligs en een appel. Het geheel te nuttigen met een plastic lepeltje. Wensen aangaande dieet waren niet aan de orde gesteld. Het moest maar zo. Omdat ik een ongeschilde appel slecht aankan schilde ik deze met de rand van het plastic lepeltje, hetgeen lukte. Detentie maakt onverwacht vindingrijk en handig. Onophoudelijk was er een geklingklang op de verwarmingsbuizen, waar ik niets van begreep en waarvan ik ook niet kon weten of het voor mij bestemd was. Er was hier iemand die ik kende, maar die had ik al gezien en die zou ik wel weer spreken.

(Over bekenden gesproken: de volgende dag had NRC-Handelsblad een verhaal over de open dag die net die dag was gehouden op het Hoofdbureau van Politie te Amsterdam. De cellen konden de journalisten ook bekijken. Ik zag een foto van de brits met mijn jas er op in de lebrale kwaliteitskrant. Ik was blijkbaar net weg voor verhoor. Aanleiding tot een nieuw artikel van een collega van wijlen De Waarheid die er even niet was geweest en die vanwege de vrijheid van meningsuiting was opgesloten. Compleet met gids voor het schillen van een appel met een plastic lepeltje. Bij NRC-Handelsblad was men niet geamuseerd. Bij dezen dan alsnog, colleeegeeee....)

Bij het tweede verhoor, ergens in de middag, kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk nog voor de avond vrijgelaten zou worden. Mijn moeder was aan de balie geweest om te zeggen dat ik onmiddelijk vrijgelaten diende te worden, ik moest haar maar even bellen waar de heren bij waren. Zoveel drang om voor haar kroost op te komen verraste mij wel.

Af en aan wegdommelend in de warmer wordende middag slaagde ik er toch in het hele Evangelie volgens Mattheüs te lezen. Ik kreeg nog bezoek van een ambtenaar van de reclassering, want waar ik van verdacht werd daar kreeg men minimaal al gauw drie jaar voor, dus werd meteen de reclassering ingeschakeld. Toen ik vertelde waarvoor ik zat zei hij: “Hebben ze nou echt niets beters te doen?” Voor mij geen weet. Zijn visitekaartje zit nog steeds in mijn bijbel.

En toen kwam het ogenblik waarop ik losgelaten werd. Moeizaam hannesen met het veters opnieuw indoen. Portemonee weer in ontvangst nemen, en niet te vergeten tandenborstel en tandpasta. Tot ziens, zeiden de smerissen. Dat hoop ik niet, heren, kon ik alleen terugzeggen.
Proeflokaal Marconi was niet ver van het hoofdbureau, dus na enige aarzeling over wat te doen met de herwonnen vrijheid stommelde ik daarheen. Voor de aanwezigen een wonderlijke verrassing – die avond zou een solidariteitsfeest gehouden worden in Paradiso en daar was zowaar een van de gevangenen. Er was er nu dus nog maar een over, Rob, die weigerde zijn naam te noemen (alsof ze die niet wisten). Dat ik de bijbel bij mij gestoken had vond men een intrigerend detail, wat mij meteen de naam André met de bijbel opleverde. Iemand kwam op het idee Psalm 140 op te slaan, om vast te stellen dat de tekst zeer toepasselijk was op onze situatie. Snel ging men ermee naar de sigarenboer om de hoek, die nog tamelijk laat open was en waar gekopieerd kon worden. Die avond werd Psalm 140 uitgedeeld in het gebouw van de Vrije Gemeente.

Vervolgens heb ik het klaargespeeld te douchen. Ik had geprobeerd zo goed en zo kwaad als het ging mij te reinigen met water uit het zuinige kraantje in de cel, wat tot een plas op de grond geleid had die een vieze blik aan de bewaker ontlokte. “Schoon water, mijnheer.” Men is niets gewend daar. Boterhammen – lief in Leuven gesproken, die reageerde wat vlak, ongeloof, zegt zij nog steeds, achteraf, excuses en verhaal voor de buurvrouw, en op naar Paradiso. Was dit een manifestatie mede speciaal voor mij? Fransien en ik konden even voordoen hoe je vingerafdrukken worden afgenomen. Ik heb geloof ik vanuit de zaal iets gezegd, maar het bleek al gauw niet over de gevangengenomenen te gaan. Het maakt achteraf niet uit.
Er was wel na afloop een lawaaidemonstratie voor Rob – die er niets van gehoord heeft en vroeg was gaan slapen (hij zat toch niet aan de straatkant). Bij die demonstratie hoorde ik dat een collega met wie wij het programma maakten op staande voet ermee stopte, gewoon omdat hij bang was. Na ruim zes jaar het onverhoedse einde van Paul Vlaanderen – maar het was eerlijk en er viel niets tegen in te brengen. De ram op de deur is eng.

En daar grauwde mij het vooruitzicht toe straks alleen in bed te liggen op de plaats waar ze mij waren komen halen. Nooit heb ik zo’n behoefte gehad aan – waar het op neergekomen zou zijn, ik zeg het eerlijk – vreemdgaan als die avond. A. was te ver weg. Zomaar, een aardige begrijpende vrouw?
M* was lief tegen mij, opvallend en wat onverwacht, maar zij woonde samen. Smachtend zocht ik de blik van andere M*, die een en al oog voor een vriendin was en mij geen enkele blik waardig keurde. Alsjeblieft....
Ze zag mij niet en daar bleef het bij. Voor de zonde behoed.

*

Van vervolging op grond van artikel 140 is niets gekomen. Behalve de uitdraai van Waarheid-medewerkenden heb ik al het ontvreemde teruggekregen. Deze diefstal viel ongetwijfeld onder dezelfde handige dienst die vaststelde dat ik de hoorn niet goed op de haak had gelegd in de studio zodat men mij over saxofoonmuziek had horen praten. Iets wat men ook gewoon op de radio had kunnen horen – en ik was niet de spreker, dat was onze opvolger.
De technische mogelijkheid in woningen en dergelijke te luisteren via de telefoon werd en wordt in dit soort tapverslagen weggemoffeld – tezeer Big Brother. Waarschijnlijk wordt deze snuffelmethode ook niet als bewijs erkend.
Een van de eersten die op het herrezen Radio 100 te horen was, was ijdeltuit Ed van Thijn, die tegen de schoonogige Rita (Miss Akira) in de microfoon zei: “Gelijke monniken gelijke kappen,” doelende op de behandeling van niet-legale zenders, waarmee hij meteen deelnemer werd aan een organisatie met het oogmerk het plegen van misdrijven. Samen met (de achteraf al even ijdele) Havel.
Het stuk voor De Groene was een brief van een gevangene geworden verwerkt in een stuk van iemand anders die zelf nog even bij Radio 100 is komen werken.
Radio 100 is twaalf jaar later alsnog bezweken aan de nationalisatie en zogenaamde vermarkting van trillingen per seconde.

Van voetstappen op de trap, ook op andere trappen, schrik ik nog steeds. Ook overdag.

(Foto's achtereenvolgens: ikzelf in 1991 - o onbarmhartige tijd, bij het radioprogramma Transkul, voor de overval, op de oorspronkelijke foto stonden nog twee collega's die ik maar heb weggesneden; de zangeres van Bettie Serveert!; collega Fransien van Radio 100; Václav Havel).

Ammon Hennacy over de isoleercel

2009-04-16T03:33:00.001-07:00

Uit het handboek over hoe de isoleercel te overleven. Hennacy mocht in 1918 nog wel een boek, en wel de bijbel, bij zich hebben.

1. Warden Zerbst offered to let Hennacy out of solitary if he
would snitch.

In about five minutes he returned, saying: "I forgot to ask you something, Hennacy. I’ll leave you out tomorrow just the same."

"What is on your mind?" I asked.

"Have you been sneaking letters out of this prison?" he asked in an angry tone.

"Sure," I replied, smiling.

"Who is doing it for you?" he demanded.

"A friend of mine," I answered.

"What is his name?" was the query.

"That is for you and your guards and stool pigeons to find out. I won’t tell you, for I want to get some more letters out concerning the evil things that go on," I replied good-naturedly.

He stormed around my cell, somewhat taken back by the fact that I had not lied or given in. "You’ll stay in here all your good time and get another year, you stubborn fool," he said as he left.
It was not for many years that I knew I had used the method of moral jiu jitsu as advised by Ghandi: If you don’t give your enemy a hold he can’t throw you.

Never be on the defensive; always answer quickly and keep the enemy on the run. He is used to trickery and is put off his guard by an honest and courageous opponent whom he cannot scare or bribe... (But) the world needs a Samson to pull down their whole structure of lies.

2. Hennacy hears the groans of the prisoner in the cell next to him. This man is being tortured to the point of madness. Hennacy thinks of suicide.

How soon would I be strung to the bars? How long could a fellow stand such treatment?

As soon as it was dark I sharpened my spoon again and tried it gently on my wrist. The skin seemed to be quite tough, but then I could press harder. If I cut my wrist at midnight I could be dead by morning. I thought I ought to write a note to Selma and to my mother and I couldn’t see to do it until morning. Well, I had waited that long, I could wait a day longer.

3. Hennacy survives. He sings, reads, and thinks about love and purpose.

The sun shone brightly in my cell the next morning for the first time in weeks. I crouched again by the door and saw Berkman’s bald head.

Tears came into my eyes and I felt ashamed of myself for my cowardly idea of suicide just because I had a few reverses. Here was Berkman who had passed through much more than I would ever have to endure if I stayed two more years in solitary. How was the world to know more about the continued torture of Popoff and others if I gave up?

The last two verses of the I.W.W. Prison Song now had

a real meaning to me as I sang them again. I was through with despair. I wanted to live to make the world better. Just because more prisoners, and for all that, most people on the outside, did not understand and know what solitary meant was all the more reason why I should be strong. I sang cheerfully:

By all the graves of Labors dead,

By Labor’s deathless/lag of red,

We make a solemn vow to you,

We’II keep the faith, we will be true.

For freedom laughs at prison bars,

Her voice reaches to the stars;

Proclaiming with the tempest’s breath

A cause beyond the reach of death.

I had now read [the Bible] through four times and read the New Testament many times and the Sermon on the Mount scores of times.

I had made up games with pages and chapters and names of characters in the Bible to pass away the time. I had memorized certain chapters that I liked. As I read of Isaiah, Ezekiel, Micah and others of the prophets and of Jesus, I could see that they had opposed tyranny. I had also spent many days reviewing all of the historical knowledge that I could remember and in trying to think through a philosophy of life. I had passed through the idea of killing myself. This was an escape, not any solution to life. The remainder of my two years in solitary must result in a clear-cut plan whereby I could go forth and be a force in the world. I could not take any halfway measures…

I had called loudly for the sword and mentally listed those whom I desired to kill when I was free. Was this really the universal method which should be used? I would read

the Sermon on the Mount again. When a child I had been frightened by hell fire into proclaiming a change of life.

Now I spent months making a decision; there was no sudden change. I had all the time in the world and no one could talk to me or influence me. I was deciding this idea for myself.

Gradually I came to gain a glimpse of what Jesus meant when He said, "The Kingdom of God is Within You." In my heart now after six months I could love everybody in the world but the warden, but if I did not love him then the Sermon on the Mount meant nothing at all. I really saw this and felt it in my heart, but I was too stubborn to admit it in my mind.

One day, I was walking back and forth in my cell when, in turning, my head hit the wall. Then the thought came to me:

"Here I am locked up in a cell. The warden was never locked up in any cell and he never had a chance to know what Jesus meant. Neither did I until yesterday. So I must not blame him. I must love him."

Now the whole thing was clear. The Kingdom of God must be in everyone: in the deputy, the warden, in the rat and the pervert. And now I came to know it—in myself.

I read and reread the Sermon on the Mount: the fifth, sixth and seventh chapter of Matthew thus became a living thing to me. I tried to take every sentence and apply it to my present problems. The warden had said that he did not understand political prisoners. He and the deputy, in plain words, did not know any better; they had put on the false face of sternness and tyranny because this was the only method which they knew. It was my job to teach them an other method: that of goodwill overcoming their evil intention, or rather habits.

The opposite of the Sermon on the Mount was what the whole world has been practicing in prisons and out of prison; and hate piled on hate has brought hate and revenge. It was plain that this system did not work.

Ammon Hennacy, Georgia 1918

Vanuit de Griekse isoleercel

2009-04-11T02:59:00.000-07:00

Op 20 februari schreef Katerina Goulioni onderstaande brief aan de Griekse ombudsman. Op 18 maart was zij dood. Met enkele verbeteringen overgenomen van Occupied London, ik hoop niet dat het mij kwalijk genomen wordt dat ik het verhaal niet in het Nederlands vertaal (het zou toch een tweedehandsvertaling zijn).
De dood van Katerina Goulioni heeft to een algemene gevangenisopstand in Griekenland geleid.

Complaint to the Greek Ombudsman by prisoner Katerina Goulioni

Eleonas Thivon, 20-02-09

I am 41 years old today, addicted to heroin from the age of 17. All these years I have been sick and addicted to a substance without which I would not be able to stand, to work, to live. The worst nightmare however, some nightmare many consider a somehow given follow-up to the addiction, is one I had never imagined I would live in the way I live and am threatened to live daily. This “given follow-up to the addiction” is my imprisonment which means my captivity, being taken hostage by prison guards who control and intervene even on my genitals and most private parts of my body.

Whenever I enter a prison, either because I go there for the first time or after returning from court or the hospital, I am subject to the following attack, which they call “body search”:

The guard forces me to take off all my clothes, to open up my legs and to cough while she examines my anus. Often she takes the opportunity to examine my naked body; she looks at me thoroughly, she treats me offensively, ironically, as if I’m the worst scum on earth.

Then, they give me other clothes, from their storage, which are mismatching and humiliating. They take my bra because it is “banned” in isolation as I might, supposedly… kill myself with it. They give me shoes a few sizes bigger than mine so that I walk like a clown and they take me to the pharmacy. There, they make me sit on a gynaecological chair and the guard puts her finger in my vagina. I am then forced to urinate in the presence of the guard, for the drug test.

Once, on the paper placed on the gynaecological chair where they put me I saw hair of the previous prisoner. The sterilisation of their equipment is something they only occasionally remember. To some they place rusty dilators while forcing their fingers in such way that the prisoner is in pain. The sarcastic jokes do not miss from their repertoire.

Recently I refused a vaginal examination from the gynaecologist as I think that regardless of knowledge, specialisation and education level, having anyone force their fingers into you is at least “improper”, I’d say. I asked for a sonar scan only to be threatened I would be tied up overnight - this threat was mouthed by the prison guard assigned the role of a …nurse in the Prison of Thiva, Stella Gavana, in the presence of her superior Sotoria Sampani. She told me that since I am a prisoner I must accept the vaginal examination - and those who are not prisoners are “different”. In short she told me and still tell me that since I am a prisoner they can do whatever they want with me and I should not react.

They took me to sub-commander of the prison Aglaia Kafritsa, who told me that since I refuse the vaginal examination, any drugs found in the prison she will charge on me and that she will hold me in solitary confinement for many days to come. When I asked her for a sonar scan and told her I can no longer stand this raping of my vagina she told me she did not have the capacity to do that. I replied that I am not obliged to pay for their own incapacity and they took me to solitary - where they would take me, that is, whether they had given me a vaginal examination or not.

In solitary they put me in a cell where I had to ring a bell for a guard to come take me to a toilet shared between all the prisoners and watched by a camera.

While defecating you are being watched by the prison guard from the camera and only once she sees your excrement can you ask for her permission to flush the toilet.

Not only am I forced to defecate in front of a prison guard, I am also forced to defecate 8 times before I am removed from solitary - although this, too, depends on their mood.

Most prisoners take laxatives in order to achieve these 8 defecations and often either the prison guard doesn’t come to open their door or there is another prisoner in the toilet and so they literally defacate on themselves. The guards will threatingly tell them, “this is Thiva, you will only ring the bell when you really need it”, which “real need” is assessed by the prison guard. Or they will grudgingly tell them, “you want to go to the toilet again?”, and similar in an unbelievably inhuman and sadist behaviour.

It has happened to me that the guard would not open the door and so I was forced to urinate in a plastic bottle and to later have problems with my bowel because of holding on defacating. In the end I reached the point of kicking the cell’s door so that it would open; the guard treated me subhumanly and in a provocative manner because I called her “chicken”; she wrote a false report (ms Harikleia Daniilidou is the guard in question) together with guard Ioannis Galanis, who was on duty on the day. I stood against the disciplinary committee and their subordinate attorney Georgios Prassas punished me with the detention in isolation for five days with the additional and illegal removal of my right to coffee, cigaretes and phone calls.

This disciplinary punishment is only written off my records after two years, meaning that apart from the torturing I was put through, I will not be able to be bailed out sooner and so my sick parents and my 21-year old daughter will wait a long time before they can see me and I can support them.

All of these events took place in the female prison of Koridalos (Athens) but all of these guards still work in Thiva, together with head prison guard Panagiotis Korakis, who here in the isolation unit of Thiva told me that despite my 8 defacations he has the right to hold me in isolation for six days according to “prison rules”. The prison rules mention nothing of the kind - to the contrary they state that a 3-day stay in isolation can only take place after an order by an attorney general and is only extended if illegal substances are found in the body of the prisoner which are impossible to remove…

You cannot take a bath in isolation (which they call “special detention area”, as if changing a name ends the horror) because whenever there happens to be hot water, the guard is not there and where she is she might take you out of the cell, insisting that water is hot even when it isn’t.

Whenever you take a bath they watch you. And so we might stay without taking a bath for seven days, if not longer. You are only allowed to order coffee, water etc from the prison café, which runs for the prison guards and in which prisoners also work. Last time I was held in isolation I paid 20 euros to the café. With this amount I could have lasted around 20 days by buying my own coffee and sugar and yet I was forced to spend it within 5 days. Yet here the managing of our money depends on the mood of the prison guards.

So when our torturers decide to take us out of isolation we have to go through the same torture of body search and vaginal raid. They can put you through the same torture at any time in the main prison unit, where I am staying, whenever there is a suspicion of use of illegal substances. They enter our unit, they wake us up, they put us through this examination, they take us out of unit and mess up all our stuff, throwing it to the floor. We then lose our stuff because they throw it or take it with them and need to put everything back to place in order to be allowed to sleep…

I used to be a human with lust for knowledge, with a sustainable business, with lust for creation.

Today, all this pain, abuse, the raping of my body and my soul make me dream that I kill all those who get paid to torture weak people.

Crunching my teeth I wisper “to your doggedness, you swine, I still hold” hoping the day will come when they will stop putting their dirty, twisted hands on defenseless people. I know the world cannot change, yet it can REFORM - as long as we don’t stay indifferent.

I shall never overcome all that I have been put through in prison.

Goulioni Katerina

Twee belangrijke abolitionistische boeken

2009-04-11T02:14:00.000-07:00

Online.
Instead of prisons: a handbook for abolitionists.
Nils Christie, Limits to pain.
En Lod. van Mierop Van misdadiger tot zielszieke.

Duizenden gevangenen in de VS psychotisch door isoleercel

2009-03-25T12:21:00.000-07:00

Dit verhaal komt onder dankzegging via The Christian Radical van wie de illustratie ook afkomstig is.
Opmerkelijk dat de Rote Armee Fraktion in feite de aanleiding gaf tot de eerste protesten tegen de isoleercel in Nederland.
Op uw impertinente vraag hoe ik dit weet kan ik zonder terughoudenheid antwoorden: ik was bij die acties. Het stemt treurig dat het niettemin allemaal erdoorgerost is, in Nederland en elders - en vooral in het paradijs van de opsluitindustrie, de VS.

- Sherwood Ross -

The United States today is housing tens of thousands of inmates in long-term solitary confinement, a form of numbing mental torture that drives about one-third of them psychotic, induces irrational anger in 90 percent, and ups the likelihood they will commit violent crimes upon release.

“It’s an awful thing, solitary,” U.S. Senator John McCain once wrote of his two years spent in a fifteen by fifteen foot prison cell in Viet Nam. “It crushes your spirit and weakens your resistance more effectively than any other form of mistreatment.” Testimony from other notables that have endured long stretches in solitary have elicited like comments.

Yet, the U.S. today has the dubious distinction of incarcerating “the vast majority of prisoners who are in long-term solitary confinement” around the world, according to an article in the March 30th The New Yorker magazine.

And they make up a growing portion of our 2.3 million inmates, a shameful statistic that ranks America first among all nations. Gawande’s article is titled “Hellhole.”

The first supermax built anywhere was Sydney, Australia’s “Katingal” unit at Long Bay Correctional Centre in 1975. Dubbed the “electronic zoo,” it lasted a brief two years before it was closed down over human rights concerns, according to Wikipedia.

In the 17 years beginning with the construction of the first U.S. “supermax” prison in Marion, Ill., in 1983, 60 such prisons have sprouted---prisons specifically designed for mass solitary confinement, reports Atul Gawande in the The New Yorker. The Federal Bureau of Prisons euphemistically refers to its solitary cells as “Special Housing Units.” Most of the supermax prisons have been erected by State governments and two-thirds of all states have them.

“The number of prisoners in these facilities has since risen to extraordinary levels,” Gawande writes. “America now holds at least 25,000 inmates in isolation in supermax facilities. An additional 50,000 to 80,000 are kept in restrictive segregation units, many of them in isolation, too, although the government does not release these figures.”

The Urban Institute found the per cell cost for confining one prisoner in solitary for one year is $75,000. Taxpayers could put a dozen students through community college for the same bucks and society would get a better return. From every indication, money spent on a supermax is money poorly spent.

Boston psychiatrist Stuart Grassian, who interviewed more than 200 prisoners kept in solitary, concluded that about one in three of them had developed acute psychosis with hallucinations. Prisoners so confined spend their time talking to themselves, pacing back and forth like animals in cages, and blank out mentally.

Some beat their heads against the walls until blood flows. Others lapse into catatonic states, utterly destroyed as functioning human beings. “EEG studies going back to the nineteen-sixties have shown diffuse slowing of brain waves in prisoners after a week or more of solitary confinement,” Gawande writes.

Often, prisoners can be confined in solitary for minor infractions of prison rules, such as taking too much time in the shower or associating with a gang member. By denying an inmate social interaction, “the human brain may become as impaired as one that has incurred a traumatic injury,” Gawande points out. After all, he notes, “Human beings are social creatures.”

The writer quotes Craig Haney, a psychology professor at the University of California at Santa Cruz allowed to study inmates at California’s Pelican Bay supermax, as finding many prisoners “begin to lose the ability to initiate behavior of any kind---to organize their own lives around activity and purpose. Chronic apathy, lethargy, depression, and despair often result.”

Additionally, many of the solitary inmates become consumed with revenge fantasies. We need to ask, “What is the cost to society in treasure and blood after their release?” “How many go straight to mental hospitals?” “How many wind up right back in prison?”

There are defenders of the supermax model, however. One inmate wrote the Denver Post he was not affected by the boredom and considered the silence “wonderful.” He said, “I still have a relatively intact mind. It could be infinitely worse.” And in Forbes magazine, author Ian Ross (no kin), wrote, “It’s worth considering that the Supermax model--which includes prisoner isolation for 23 out of every 24 hours a day--may be serving as a deterrent to some violent criminals, a kind of brightly lit billboard that advertises the life of rather extreme measures they are facing. There’s no way to quantify that, but it’s not out of the realm of possibility.” (It may be, indeed!)

In June, 2006, after a year-long study, the Commission on Safety and Abuse in America’s Prisons called for an end to long-term isolation of prisoners. It said there were no benefits to the practice beyond 10 days of punishment. What’s more, Gawande writes, “evidence from a number of studies has shown that supermax conditions---in which prisoners have virtually no social interactions and are given no programmatic support---make it highly likely that they will commit more crimes when they are released.”

The writer says our willingness to confine our own citizens to solitary made it easy to discard the Geneva Conventions prohibiting similar treatment of foreign prisoners of war. “In much the same way that a previous generation of Americans countenanced legalized segregation, ours has countenanced legalized torture. And there is no clearer manifestation of this than our routine use of solitary confinement---on our own people….”

Since prolonged solitary is little more than the sadistic crucifixion of thousands of human beings, where, oh where, is the public outrage?

De charlatannerie van Peter R. de Vries

2009-03-07T03:45:00.000-08:00

Een brief van onze vriend Harry Bout, de langstzittende gevangene van Nederland, en dan nog zittend voor iets wat hij niet gedaan heeft ook.
HIj wil dat we "iets doen" aan het bedrog van zelfbenoemde rechercheur Peter R. de Vries. Dit lijkt mij geen goed uitgangspunt.
Naar leven en welzijn zullen we zijn zaak weer opnemen binnenkort.

Harry Bout #180741
Ionia Maximum Correctional
1576 W. Bluewater Highway
Ionia, Michigan 48846-8594
U.S.A

Dear ...,
January 31st,2009

Just a short letter to let you know that I did listen to the Peter R. de Vries program over the phone even though I could not see it. It was 100% against me and they mistranslated into Dutch what my 1985 trial lawyer (Mr. Beason) said in English, from "I got a guilty" (as in verdict) to "hij IS schuldig" he IS guilty. This was clearly a deliberate mistranslation. Then Peter R. de Vries ridiculed the other Dutch media for giving my case attention without knowing the facts, as if the supportgroup does not know the facts, to discourage the other media from giving my case any further attention and in this way make sure the facts he withheld would never be told by the other media. Peter R. de Vries relied on his reputation as an investigative crime reporter to create the false appearance that he thoroughly looked into the facts of my case to justify his conclusion while discrediting the supportgroup as not knowing the facts, facts 1ike these:

1. What Elvin Shaver said in his affidavits that prosecutor and detectives forced him to lie; Elvin being taken off the witness stand by the detectives while giving his testimony (witness tampering) because he was going to tell the court that he was being forced to lie;

2. Cecil McKinney (the one time pimp of Dawn Bean) confessing that he gave Dawn the murder weapon; That Dawn confessed to him that she committed the murder and bragged about it;

3. Dawn' s probation officer (Kim Hage) who knew of Dawn´s background as a street prostitute who was known to carry a gun and switchblade knife was never interviewed;

4. The false diagram of the crime scene and the false police testimony to falsely discredit the testimony of the only eyewitness not involved in the crime (Evelyn Schnieder);

5. The false testimony by attorney Richard Holst about his involvement with the writing and smuggling of letters to Dawn; The false testimony by Holst that he never provided me with the police report of Iwuagwu attacking a city housing inspector with a knife and being on probation for it; the false testimony by Holst that ne never gave me the criminal jury instructions for the defense he fabricated, all of which Holst later admitted to having done 7 years later in a Civil lawsuit;

6. That prosecutor Klavins & detective Roelofs driving all the way to the prison in the upper peninsula of Michigan to threaten Elvin Shaver and remove Elvin from the prison and personally bring him back to Grand Rapids for the court hearing where Elvin was scheduled to give testimony against Klavins and Roelofs, and then make Elvin plead the Fifth Amendment right of silence so he would not give testimony against them or else face life imprisonment;

7. That. Dawn from the very beginning tried to proceed with an insanity defense; That Dawn failed 2 lie detector tests, and on the 3rd test the results were inconclusive.

8. That I asked prosecutor Klavins for a lie detector test and that Klavins refused to let me have one.

9. Detective Roelofs being caught lying on the witness stand saying that Evelyn Schnieder never before the time of trial said that she seen me coming up the stairs even though the original police interview transcipt of Evelyn 4 months earlier clearly shows that she told the police this the very same day I was arrested April 5th, 1985.

10. That attorney James Lawrence who discovered the evidence proving that the diagram was false and that the police testimony was false, was never interviewed, and neither was my Dutch attorney G.G.J Knoops interviewed.

Het n-woord

2007-10-23T03:18:00.000-07:00

Voor meer over de zaak Steven Stewart hier.
Een bewaker die zijn moeder aan de lijn had gebruikte het n-woord over zijn moeder tijdens het neerleggen van de telefoonhoorn ook al.

From a member of the Steven Stewart Support group:

Steven Stewart, a prisoner at WSPF, has been target of much retaliation. This has escalated recently. Estella Stewart, his mother, received a letter from Steven outlining the latest. On October 18th, about 8 pm, two guards handcuffed Steven and threw him on the floor stating something like "we're going to slam your nigger face into the floor." When Steven told unit manager Trosdoff, he walked away. When Steven asked again to have his catheter changed, (he had asked many times before) the unit manager came on intercom and taunted Steven with the N word. There is more which I do not remember. Steven has had ongoing harrassment- from not being allowed to sleep, to having food contaminated, always being called "out of his name" etc. We are afraid the end of something is near, for Steven says he will not be able to take it much longer. The plan is that he will snap- do something violent, and they will kill him. He won at trial when the WSPF brought bogus charges against him. He is being made an example.

Estella and I have asked James Greer many times that Steven be transferred to Columbia Correctional Institution.This is a place where Steven feels there will be less harrassment. It is complicated and I can give you details why this place is better if you desire.

We have a petition to support the call for a transfer for Steven to CCI, please sign it: here.

If you can, please call:
1) James Greer, Head of DOC Health Services and ask that Steven Stewart, DOC # 143599, be transfered now to Columbia Correctional Institution. Tel. 1-608-240-5122

2) Warden Peter Huibregtse: ask him to stop the harrassment and see that guards Carpenter and Scullion are not allowed near Steven's cell . (I understand Carpenter has an SPN on Steven already-is not supposed to be near Steven and yet he violates it). Ask him to investigate allegations that Steven has not been able to get his catheter changed and is being harrassed by unit manager. Tel: 1-608-375-5656.

Space voor Steven Stewart.

Collecte voor Harry Bout

2007-10-13T03:37:00.001-07:00

Er zijn op 8 oktober Kamervragen gesteld over Harry Bout door D66. De steungroep kan hier slechts dank voor zeggen - het is een goede vraag waarom via een kort geding afgedwongen zou moeten worden dat Harry Bout als Nederlander behandeld wordt door de Nederlandse overheid.

De vragen aan de minister van buitenlandse zaken:

- Wat is de huidige status van de zaak van de in een Amerikaanse
gevangenis verblijvende Harry Bout?

- Waarom wordt de WOTS-aanvraag van dhr. Bout niet in behandeling
genomen door het ministerie van Justitie?

Als het kort geding tegen de Nederlandse regering doorgang moet vinden is er het risico dat Harry Bout wordt veroordeeld tot de kosten van het geding, bij verlies. De advocaat wordt wel bekostigd door toevoeging, maar deze kosten worden niet gedekt.

Met leedwezen dus een vraag om geld aan u, dierbare lezer(es), vriend(in), kameraad.
Dank u.

...nothing left to lose

2007-09-29T05:12:00.000-07:00

Op de space van Gregg Savajian speelt nu Hank Snow Me and Bobby McGee. gelukkig - ik kan de bekende hitversie niet uitstaan, ook al verneem ik dat het lied gedeeltelijk over Joplin zelf gaat. Het origineel is van Roger Miller.

Freedom is just another word for nothing left to lose. Als we toch met liederen bezig zijn in het Engels houd ik het hier bij:

Freedom is merely privilege extended
Unless enjoyed by one and all.

Uit de versie van de Internationale van Billy Bragg.
Vrijheid is ondeelbaar. Zolang er een niet vrij is, is niemand vrij.

Freedom is just another word...

2007-09-29T04:09:00.000-07:00

Een brief uit een gevangenis in de Verenigde Staten, meer bepaald Colorado:

I am contacting you with this tragic story, a part of this country that is becoming more and more common. The persecution of its own citizens by over zealous, politically motivated, and deviate state employees called prosecutors and judges. Perhaps this story will grab your attention. Maybe, someone would see a story of ultimate sadness, a story of an American family devastated by unfair “Justice”, by the system of government our sons, brothers, fathers and daughters are dying for. This story is true, a recent calamity wrought upon a hardworking, law abiding, tax paying family from Golden, Colorado. Jefferson County District Court, the same county in question for its alleged cover-up of Columbine School fame. The same county that decimated a former (Denver) District Judges life so much so, that he committed suicide. The same county that has the highest inmate suicide rate in the country (per capita). The same county that just sentenced one of its own detention facility psychologists for child abuse, she kept her grandson in a dog kennel, eight hours a day for years. The county seat of Coors Brewery, Colorado School of Mines, Gateway to the Rockies, and former state capital; The county that convicts innocent people, and has sentences so out of proportion that people want to bypass driving through!

This is about a false and fraudulent conviction of a 50 year old grandfather of six. A 45 year resident and taxpayer. Sentenced to 24 years in prison for the crime of “Sollicitation to Commit Murder” against a sheriff’s deputy because he gave himself a bad haircut! How is that for fabricated intent? The story was national on February 9, 2005. The article in the paper was totally inaccurate, except for the sentence. This poor individual lost his freedom because a 4 time convicted felon was “paid” a waiver of a life sentence for this perjurous testimony! A crime with no victim, no weapon, no logical motivation, nothing but one first time jail snitch who was let out on probation only to be arrested AGAIN before he was to testify against, basically, a first time offender. BECAUSE HE WAS ANGRY ABOUT A HAIRCUT HE GAVE TO HIMSELF! If true, this man should have been committed to a mental facility. There was no truth to the state's only witness testimony. Proof of the perjury, motivated by a state deal, lies in the trial transcripts, family members and attorneys present at trial.

The witness who was a habitual felon, didn’t identify the defendant at trial when asked to. Even though the “solicitor” defendant was seated at the “defendants” table. This “reliable” witness testified that he picked this “crazed” man who tried to hire him to “take out” a deputy, out of a photo lineup! But he also testified he never had “face to face” contact with this man! And after not identifying the defendant, the prosecution realized the total fraudulent perjury of the witness. The prosecutor then proceeded to point at the defendant and as recorded in the trial records asked his witness, “If the man sitting at the end of the defendants table was the man that solicited him!” Is this the legal system our country fights for and postulates to other non-democratic countries? This is the state that the National Democratic Convention is going to be held. Fraud to the jury to convict an innocent grandfather of 6, a local man who worked locally and paid taxes diligently. Who do you want back on the streets? Who deserves to be in prison? The prosecutor for one, he let a habitual felon back on the streets, to commit more crimes, for his testimony!

An innocent man, arrested on, but not convicted of, trumped up charges of attempted auto theft, criminal mischief and felony menacing. Who pleaded guilty to possession of burglary tools and misdemeanor menacing and after 3 days in county jail, was accused of sollicitation to commit murder over a bad hair cut!! Is this your democracy, your USA that we are so proud of? A justice system who ruined a man’s life, his family’s life, and caused even more tragedy through a false erroneous charge and conviction of his son. That man is me. Gregg Savajian. This is your country, your state, your county. Mine was fair and just, stood up for the underdog, the little guy. Not the millionaire or politician or the celebrity – the country that protected its citizens, not persecuted them. Freedom is just another word – for the wealthy and privileged.

Please investigate my story – it’s all true. I’m sure you’ll find more, just ask.

Gregg Savajian
Doc#125166
Unit 4-C-208
PO Box 6000
Sterling, CO 80751

email: forumforunderstandingprisons at yahoo dot com

Meer over Gregg Savajian.
Gregg Savajian op Myspace.

Verjaardag zonder feest

2007-04-05T12:21:00.000-07:00

Machiel Kuijt binnenkort vrij

2006-12-16T16:12:00.000-08:00

Het volgende bericht neem ik over van De Telegraaf, een krant die er bovenop zit wat betreft Nederlanders die in het buitenland vastzitten. Omdat ik geen zin heb sommige van de lezerscommentaren te adverteren geen verdere link. Het stuk is van Charles Sanders.

"De in Thailand wegens drugshandel tot levenslang veroordeelde Machiel Kuijt komt na bijna tien jaar cel vrij. De 38-jarige Amsterdammer maakt, na in alle stilte gevoerd diplomatiek topoverleg, gebruik van het WOTS-verdrag.

Kuijt zal waarschijnlijk binnen vier weken naar ons land worden overgebracht. Hij hoeft dan in Nederland de cel niet meer in, maar wordt onmiddellijk met zijn dochters Anouk en Simone herenigd. Die beslissing werd gisteren genomen door een speciale commissie die de regering in Bangkok adviseert.

Coulant

Andere gevangenen die via de Wet Overdracht Tenuitvoerlegging Strafvonnissen worden gerepatrieerd, moeten in Nederland alsnog het restant van hun buitenlandse veroordeling uitzitten. Enige voorwaarde van de commissie in Bangkok is dat ons land Thaise gedetineerden even coulant zal behandelen.

Pita Kuijt, moeder van Machiel, werd gisteren telefonisch op de hoogte gebracht door de tweede man van de Nederlandse ambassade in Bangkok. "Eindelijk", zegt ze. " Toen ik van de ambassade te horen kreeg dat de commissie akkoord ging met zijn vrijlating, viel een last van me af."

De voormalige marktkoopman werd op 16 april 1997 tijdens een vakantie in Thailand aangehouden omdat de narcoticapolitie eerder bij zijn ex-vriendin bijna 300 gram heroïne aantrof. De Thaise justitie ging ervan uit dat ook Kuijt in het complot zat. Hij bleef altijd ontkennen en werd in eerste instantie vrijgesproken, maar zowel in hoger beroep als in cassatie tot levenslang veroordeeld.

Uiteindelijk werd een uitleveringsverdrag beklonken in januari 2004, toen koningin Beatrix een staatsbezoek aan Thailand bracht. Tot verbijstering van velen kregen twee heroïnesmokkelaars die schuld hadden bekend gratie, terwijl Kuijt achterbleef. Machiel Kuijt was gisteren zelf nog niet op de hoogte van het commissiebesluit."

Tot het einde

2006-09-05T15:54:00.000-07:00

De BBC kon haar blijdschap nauwelijks verbergen toen er een moordenaar gevonden leek te zijn in de zaak van nieuwslezeres Jill Dando, die iets over half twaalf op klaarlichte dag voor haar voordeur was neergeschoten, april 1999.. De veroordeelde ontkende, had een alibi, het enige bewijsstuk (een deeltje van een kogel) werd een jaar later in zijn borstzak gevonden - genoeg om hem levenslang op te sluiten.
Inmidels toont Auntie hier gerede twijfel over deze veroordeling. Zal het de onschuldig opgeslotene helpen?

Nog iets Engels: de pedofiele moordenar Ian Huntley heeft een tweede zelfmoordpoging gedaan in korte tijd, en dat in een extra beveiligde gevangenis. De verbetenheid waarmee sommigen zeggen dat hij koste wat kost in leven gehouden moet worden om zijn straf uit te zitten. Je zou denken: als hij dood is heeft hij zijn straf utigezeten. Wie zal bepalen of en hoezeer de man nu lijdt onder wat hij gedaan heeft en wat de gevolgen zijn voor hem van zijn daad? Hier wordt gevangenisstraf als wraak zonder meer afgechilderd - het beste pleidooi ertegen. De staat heeft de vermoorde meisjes niet te wreken, ook niet namens de nabestaanden. Als Huntley er een eind aan wil maken, laat hem.

Press release about Harry Bout - to serve a servile press

2006-09-01T09:04:00.000-07:00

The Michigan Supreme Court decided on August 29th that the case of Harry Bout, a Dutchman who has been detained for 21 years, suspected of murder, will not be re-opened. The judge did not think there was sufficient proof that his rights had been violated although the Vienna Convention was neglected during his trial in 1985.

This ends the case of Harry Bout as far as the State of Michigan is concerned. A possible next step may be the Federal Supreme. Bout’s Dutch lawyer, Mr. G.G.J. Knoops, sees possibilities to fight the violations against the Vienna Convention.

Other options, such as return to the Netherlands on the basis of a treaty between the Netherlands and the USA, should now be considered too. Diplomatic solutions might be taken into consideration according to Bout’s US lawyer, Mr. Lawrence from Detroit.

The Free Harry Bout Support Group, formed by Sandra from Hoogeveen and Annabelle from Amsterdam, says it will continue to support and will look for funding for a case before the US Federal Supreme Court.

Harry Bout’s case is also endorsed by Innocence Denied.

The judgement was not entirely unexpected, as the Michigan Supreme Court never in its history had re-opened a case like this. It was a necessary step to procede, the Support group argues. “Many people have contributed in the cost of this Supreme Court ruling and we think it will be a step on the road to justice in the case of Harry Bout.”

The case

Mr Bout fights false murder charges against him based on the fact that he could not have shot the victim, Mr Iwuagwu, because he was downstairs in the house when he heard shots being fired. He then ran up the stairs with the shotgun of his mother, and shouted to his girlfriend Dawn Bean who was upstairs with Mr Iwuagwu: “are you alright?” Going upstairs he passed the bedroom of a lodger, who rented the room next to the one where the shooting had taken place and who happened to be at home, Mrs Evelyn Schneider. She came out of her bedroom and saw Mr Bout running up the stairs. In court, the police argued that Mrs Schneider could not have seen Mr Bout on the stairs, showing to the judge and jury a drawing of the house with wrongful information. The judge then prohibited the jury from seeing the premises for themselves. They then decided on the instigation of the D.A. that the police should be believed, to condemn Mr Bout.
The witness-account of Mrs Schneider was discarded. The bullets found on the body of the victim came from a small gun, not from the shotgun Mr Bout was carrying upstairs. The murderess, Ms Dawn Bean, 17 at the time and a former prostitute, was under the impression that Mr Iwuagwu had to be held up, until a third friend showed up to confront him about counterfeit plates. When this friend did not show up (he had no knowledge of this date), and when Mr Iwuagwu saw that she did not want to have intercourse with him, he decided to go. That was the time she thought she should keep him there, and so she shot him. Weeks earlier, she had shot and killed the dog of the family of Mr Bout.
Mr Bout decided under shock of what had just happened to call his friend, Mr Shaver, who had not been there, and the three of them decided to hide the body in the cellar. This was the ill judgement Mr Bout made. He did buy cement and he did help discard the body, but he did not murder Mr Iwuagwu.
Mr Shaver was arrested, threatened with parole violation and life imprisonment as a habitual criminal if he did not cooperate. Shaver took the police to where the body was buried. With the threat of life imprisonment for being a habitual criminal, the police were able to get Shaver to lie for them in exchange for having the prosecutor drop the habitual criminal charges.
Dawn Bean and Harry Bout were then arrested. Ms Bean proceeded with an insanity defense that was not receptive to the judge. After she obtained her third lawyer, she placed the blame on Mr Bout and made a deal with the prosecutor five days before she was to be on trial for first degree murder.
This left only Mr Bout to take the fall for a murder he did not even commit. The real murderer walked out of the courtroom with probation, while Harry Bout was convicted and sentenced to life imprisonment without the possibility of parole. Ms Bean, who had struck a plea bargain and testified against Mr Bout, is the witness that the Grand Rapids and Michigan newspapers are talking about.

Later on, a former friend of Dawn Bean’s testified under oath that she had confessed the killing to him. He had seen the handgun in her handbag for himself. This testimony was also discarded by the court, because he was in prison when he made the testimony.
Questions about why Mr Bout would have wanted to kill his friend in his mother’s house remain unanswered by the court decision.

The Vienna Convention

All foreign prisoners are entitled to notify their consulate in case of arrest in the foreign country, according to an international convention also signed by the United States of America, in the interest of their own people in other countries. Mexicans and Germans have fought violations of this treaty, and the Dutch government has written two letters to the Michigan court to honor the treaty. This issue remains unsolved, because the court dismissed it.

For more information on the case of Harry Bout:

Website of the Supportgroup in The Netherlands

Website of Attorney Lawrence (Detroit) with photographic and video evidence

freeharrybout at yahoo dot com

Persbericht aangaande Harry Bout

2006-08-31T02:11:00.000-07:00

In de zaak van Harry Bout, een Nederlander die al 21 jaar vastzit in Michigan, de VS, op verdenking van moord, heeft de Hoge Raad van Michigan besloten geen heropening van zijn zaak te geven. De rechter achtte het niet voldoende bewezen dat een internationaal verdrag was geschonden.
De uitspraak werd op 29 augustus gedaan in het Hoge Gerechtshof in Lansing, de hoofdstad van Michigan.

Hiermee is de zaak van Harry Bout voor de Staat Michigan afgesloten. Een volgende stap zou het federale hof (US Supreme Court) zijn. De Nederlandse advocaat van Bout, mr. G.G..J. Knoops, acht een kans mogelijk om de schending van het internationale verdrag van Wenen aan te vechten.

Andere mogelijkheden, zoals terugkeer naar Nederland onder het WOTS-verdrag, moeten nu weer bekeken worden. Ook behoren diplomatieke oplossingen tot de mogelijkheden die bekeken kunnen worden, aldus de Amerikaanse advocaat van Bout, mr. J. Lawrence te Detroit.

De Free Harry Bout Support Groep, bestaande uit Sandra uit Hoogeveen en Annabelle uit Amsterdam, zegt door te gaan met de ondersteuning en te blijven fondsenwerven voor eventuele kosten van een zaak voor de US Supreme Court.

De uitspraak kwam niet geheel onverwacht, want de Hoge Raad in Michigan had nog nooit een zaak als deze laten heropenen. Het was een noodzakelijke stap om verder te komen, aldus de supportgroep. “Veel mensen hebben bijgedragen in de kosten van de stap naar de Hoge Raad, en we gaan ervan uit dat dit een stap op weg naar de rechtvaardigheid voor de zaak van Harry Bout is.”

Meer informatie:

Freeharrybout.org.

Harry Bout in De Volkskrant

2006-08-29T01:04:00.000-07:00

De correspondent van De Volkskrant in New York is naar Michigan geweest om onder anderen met Harry Bout te praten - de langst vastzittende Nederlander in het buitenland, en op valse gronden zoals hier wel eerder besproken. Ik kan slechts verwijzen naar de papieren editie van maandag 28 augustus, het artikel komt vermoedelijk niet op het net.
Voor wie de notities hier en op Freeharrybout.org [met verdere verwijzingen] heeft gelezen staan er niet veel nieuwe dingen in. Correspondent Van Hoogstraten laat ook de advocaat, een getuige à décharge en de officier van justitie Varis Klavins aan het woord. Deze laatste laat zich kennen: hij lijkt volkomen gemotiveerd door een persoonlijke rancune tegen degene die hij levenslang heeft laten opsluiten. Toch wel opmerkelijk, want dat moet deze figuur met meer mensen gedaan hebben. Van Hoogstraten heeft het door Klavins bewaarde dossier-Bout gezien en stelt droogjes vast dat hij er een bedankbriefje van de echte moordenares Dawn Bean in aantrof.
Over Cecil McKinney, een vriend van de moordenares: "In 2003 heeft hij onder ede gezegd dat ze de moord tegenover hem bekende. Zij was een racist, zegt McKinney. Ze droeg een .32-kailber pistool bij zich - het moordwapen - en schepte op over de schietpartij."
McKinney is naar mijn weten niet vervolgd wegens meineed.
Nog iets wat mij hetzij ontschoten is voor de reconstructie van de avond van de moord en de nasleep, of Harry heeft het niet verteld: de auto van het slachtoffer is naar het vliegveld van Indianapolis gereden om de indruk te wekken dat hij het land verlaten had. Dat klopt - dit heeft dawn Bean gedaan, maar dit vermeldt de Volkskrant niet.
Advocaat Lawrence schat de kansen in de hoogste-instantie-procedures niet hoog. En gratie "ligt evenmin voor de hand. 'Een wegens moord veroordeelde man laten gaan', weet Lawrence, 'is politiek niet echt verstandig'."
Hier klinkt de politiek van de VS als gesticht weer door. Als Harry Bout niet de moordenaar is laat gouverneur Granholm van Michigan de echte moordenaar vrij rondlopen. Mij dunkt dat deze mevrouw soft on crime is.

Voor wie de papieren versie van De Volkskrant na dezen ter hand neemt (Tussen criminelen, p.9): de foto van de gevangenis van Carson City is genomen in de nor van Carson City in Nevada. In The Land of the free zijn veel gelijke plaatsnamen en zit een op de honderd mensen achter slot en grendel, dus de vergissing - het is trouwens een mooie foto - is begrijpelijk. In Carson City Michigan zijn de deuren massief.
En de liefste wordt "een Amsterdamse vrouw" genoemd. Daarbij denk je als snel aan iemand die even van achter de tobbe vandaankomt om een gevangene te redden. Tja, De Volkskrant als stilistisch hoogstandje - enfin, de bovengeciteerde zinnen spreken al voor zich.

Inmiddels staat de tekst hier op het net te lezen.

More on Steven Stewart, at the mercy of Wisonsin DOC

2006-08-23T01:50:00.000-07:00

Steven Stewart was going to have a trial date on the 24th August for his case
against the abuse he suffered at WSPF of the hands of some guards, but they
upped the date to August 21st (so no one would be there? - makes you wonder) and he lost his case of abuse/beating (at WSPF). Afterward the judge gave him one call.
He called his mother with the news of what happened after an interview
with the head of DOC health (Mr Greer), the doctor of the facility, the
nurse and several prisoner supporters, and Steven's mother on Tuesday 15th
August:

Immediately after the group of prisoner supporters left the meeting,
Steven was demoted to bottom level - no calls, no tv etc.; during the
meeting it was revealed that Steven had been on 'Level 2' of privileges, but
he was held at Level one (less privileges).

The doctor of the facility is refusing to treat him until he
apologizes for what he said during the conference. Steven called the doctor
a liar and there was a general shouting match - the doctor acted really
arrogantly according to the supporters.

Steven said they are not delivering mail from a female friend from
Europe to him - they say she is his girl friend. They are putting her mail to
him in his property. But he will not get his property, because he is in ad seg (detention in complete isolation). Of this facility, one does not get his property until one is moved to general population, and since Steven is actually a supermax prisoner, only held there because he needed medical treatment (!), there is no end in sight of the isolation-practices of the DOC.

Steven was going to be punished for what he said - false pretences - they
just used the group of supporters and his mother to get his catheter
changed as Steven has gotten to mistrust them.

To be continued - if he makes it alive...

An American Supermax nightmare

2006-08-22T01:12:00.000-07:00

In a restaurant in Milwaukee, a long time ago, Steven D. Stewart was attacked by a man with a knife. Like so many US citizens he carried a gun and he shot the man. For an African American man, such an act is never justified self-defense. He is in prison, and he is made to know.

From 1999, Mr Stewart was held in Wisconsin Secure Program Facility (WSPF), a so-called “supermax” prison in Boscobel, where one is taken for the most dangerous man in the world. He was held there, because the prison had to be filled up: he never had any write-ups or complaints in the previous years of detention. You, reader, heard about this prison before, amongst others when guards wanted to beat up Lornell Evans, because of prolongued disobedience (he refused to eat); that he did not eat is true: he had died of neglected aftercare of his cancer-operation (October 2005).

On February 22nd, Mr Stewart was operated on one of his many complaints and illnesses: Rectal Prolapse, a serious bowel disease. Mr Stewart still had complaints after that, and he asked for help. Instead, guards beat him up (March 8th). This resulted in his whole operation becoming undone. After more exams it turned out that he had Multiple Sclerosis. The Doctor of the Department of Neurology at the University of Wisconsin Hospital in Madison, Dr Brooks, said Stewart had a problem "much worse than multiple sclerosis" and needed treatment "asap". The head nurse at WSPF, Cindy Sawinsky, did not give that information to the warden nor the head of the DOC, Mr Matthew Frank. A MRI x-ray taken on April 13th showed that something was on both sides of Mr Stewart's spine, according to the hospital doctor. The prison staff said: "There is nothing wrong with your spine, you only have hemorrhoids." This is being denied by the hospital doctors.
The incident when Mr Stewart was beaten up on March 8th was completely recorded on video. The guards can make up an excuse why they attacked a sick prisoner, they will say for example that he bit them. He was placed in a solitary cell with no property, and what is called “back of cell restriction” for 15 days. This means that the prisoner is made to kneel down with his hands behind his back at the end of the cell, when something (medicine, food) is given to him through the food slots in the doors.
The same sergeant, Hassell, beat up Mr Stewart at the UW Hospital in Madison, Wi on April 5th, 2006. He was a few minutes from surgery, they brought him back to the Boscobel supermax without him getting his surgery repaired. The next day, April 6th, 2006, Mr Stewart passed out on the floor. He was taken to the Boscobel hospital by paramedics. When he was stable enough to leave there he was walked out of hospital naked: no clothes, shoes, socks or underwear. He had to walk on the cold ground barefoot.

On June 5th, Steven Stewart was transported to Waupun Correctional Institution, a maximum security prison. He was taken to the administrative segregation unit (the hole), where unclean cells, often still smeared with faeces of previous inhabitants house the severely ill patient Mr Stewart has become. He lost many stones in weight, and up to now his urinary drain has not been changed. He is able to do it himself, but they won't let him. They say he refuses to have it changed. For what reason? Apart from MS, he suffers from bleedings from the prolapse and now he has an urinary infection, hernia in his back and a lump in his abdomen.
How much longer does a sick person have to suffer in Wisconsin's prisons?

A few months ago we asked the readers of the SF Bay View if they would send him a greeting card, to boost his morale. He really appreciated the gesture and the colorful cards, and it helped him stay focused and hopeful that there are still decent people around.

In August 2006 Stewart may come up for parole. It would be good if he could be relieved from being subjected to care for his health which he thinks inappropriate - apart from being out of the prison anyway.

Steven D. Stewart, 143599
Waupun Correctional Institution P.O. Box 351,
Waupun, WI 53963

(Originally written for SF Bay View, which has been hacked by The Man).

Deventer moordzaak

2006-06-14T04:38:00.000-07:00

Der Mörder ist immer der Gärtner, zingt Reinhard Mey. Ik acht mij niet competent om een oordeel uit te spreken. Maar het extra bewijs dat op tafel is gegooid in verband met de Deventer moordzaak blijkt nu ook weer niet gloednieuw.
Dus toch maar verder procederen?
Blijkbaar voelen de hoogleraren Knoops en Crombag zich niet te goed om bij de "burgers" te horen. Gelukkig maar.

Later word je burger

2006-06-14T03:15:00.000-07:00

Als student heb ik mij een tijdje bezondigd aan het lidmaatschap van een roeivereniging. Deze had (destijds!) een zekere linkse nestgeur, mijn coach stemde PSP, net als ikzelf. Desondanks - je had studentenroeiverenigingen en burgerverenigingen. Ooit zou de tijd komen dat je lid werd van een burgervereniging. Dan was je dus burger, wat je als student niet was. Een echo van de wereld van Piet Paaltjens, die er in het echt nooit helemaal aan gewend lijkt te zijn geraakt om burger te zijn. Ik kan mij dat wel indenken.

"Burgers spelen eigen rechter" - NRC-Handelsblad schreef het enige tijd geleden en Trouw pende het nog eens over. Zo gaat het bij kranten, dat weet ik ook wel. Het was in verband met de Deventer moordzaak, de Schiedamse Parkmoordzaak, Lucia de B.. En warempel, daar kwamen Sandra en Annabelle naamloos ook nog even langs in verband met Harry Bout. De Perscombinatiekranten hebben daar (nog?) niets aan gedaan, maar ze noemen hen en de zaak even in het voorbijgaan.

Er wordt hier geen eigen rechter gespeeld. In de eerste plaats is het onbehoorlijk om het woord spelen te gebruiken in dit verband. Verder: onderzoek, dat de instantie die hiervoor ingesteld is en betaald wordt had moeten doen, wordt overgedaan en beter gedaan door mensen die er niet voor aangesteld zijn of betaald worden. Het is schandalig genoeg dat dit nodig is. In het geval van de Schiedamse Parkmoord is het juist gebleken. In het geval van Harry Bout ligt het er ook nogal dik bovenop, maar ja, dat is de VS, zou je denken. Nu is de Deventer moordzaak gesloten verklaard - er was bewijs gevonden dat degene die er voor vastzit nog overtuigender aanwijst als dader dan eerst. Het is waarschijnlijk jammer voor degenen die van de onschuld van Louwes overtuigd zijn, maar het blijft opmerkelijk dat dit extra bewijs pas ter tafel komt dankzij de pressiegroep rond deze zaak, onder wie peilingbrokkenpiloot Maurice de Hond.

En waar slaat de term "burger" op in deze stemmingmakerij? Zijn rechters geen burger? Zijn politieagenten geen burger? Zijn Perscombinatiejournalisten geen burger? Is dit een soort corporaal apegebrul om aan te geven hoeveel beter de hiervoor genoemden zijn dan die mensen die het beter menen te weten? Regelmatig raakt in Nederland het vernisje dat moet suggereren dat dit land een democratie is los. De formulering "burgers spelen eigen rechter" lijkt mij hiervan een goede illustratie.

Acht procent?

2006-06-14T01:29:00.000-07:00

Het ontgaat je gemakkelijk als je er zelf niet mee te maken hebt - zolang ze je zelf niet opsluiten of een dierbare of iemand die je kent of... De kans dat je er wel mee te maken hebt wordt met het groeien van de snuffel- en controlestaat steeds groter overigens.
Voor de Verenigde Staten geldt dat zeker tien procent van de gevangenen ten onrechte gevangen zit - onschuldig of ter zake van een verkeerde beschuldiging. Harry Bout is het hier geadopteerde voorbeeld. Soms wordt het percentage nog hoger geschat - vijftien - en als je bedenkt dat er 2,2 miljoen mensen opgesloten zitten in de VS moet je concluderen dat het gaat om een duizelingwekkende hoeveelheid mensen die ten onrechte vastzitten. Afgezien nog van wat je over het opsluitsysteem in het algemeen kunt denken.

Maar in Nederland zou het percentage niet eens zoveel lager liggen: emeritus professor Crombag uit Maastricht schat het op acht procent. Hierin kan geen ogenblik berust worden - maar dit gebeurt wel.
Een interview met Crombag, die hierover al in 1992 het boek Dubieuze zaken heeft geschreven. Men kan er van op aan dat men hem bij het ministerie van justitie niet op handen zal dragen.

De zaak-Harry Bout: een avond in april 1985

2006-05-24T12:34:00.000-07:00

Vera, Dawn, Al en Harry waren uitgeweest. De eerste haakte af, Al ging nog mee om door te drinken in het huis van Harry's moeder waar hij op dat ogenblik met Dawn woonde.
Er was nogal wat drank gevloeid daarna. Al en hij hadden samen bijna een hele fles whiskey op, Dawn ongeveer anderhalve fles wijn in haar eentje. "Gebruikten jullie er nog iets bij?" vroeg ik, om een nader beeld van de stemming te krijgen. "Ja, coke." Hiermee blijkt een zoetig bruin drankje bedoeld te zijn dat de werking van de whiskey juist versterkt moet hebben.
Hij ging met Dawn, die tot voor kort straatprostituee was geweest. Ze was zeventien. Een deel van wat gebeurd is moet verklaard kunnen worden aan de hand van zijn vraag, nu nog: "Vind je haar niet mooi?" Als je het echt eerlijk wilt weten: ik zie niets bijzonders aan haar. Over deze reactie is hij verbaasd en bijna verslagen. Wij zitten hier tenslotte door haar toedoen, dus wij kijken er anders tegenaan. Maar hij zit daar ook door haar toedoen.
Hij was nog getrouwd met Robin, die zwanger van hem was, maar zij waren al uit elkaar. Hij was eerst nog met een vriendin van Dawn gegaan. Zij bleek nota bene een vroeger buurmeisje te zijn. Zonder plichtplegingen of redelijke aanleiding had zij de hond van zijn moeder doodgeschoten ("Hij wilde mij bijten"). Dit moest verdoezeld worden voor zijn moeder. Het maakte hem blijkbaar niet minder verliefd. Hij was 26.

En op die avond besprak hij met Al dat hij wel eens wat wilde doen met Vera, de vriendin van Al (die overigens ook netjes getrouwd was en niet in scheiding lag). En Al wilde wel eens met Dawn. Het leek die avond bedisseld en uitgevoerd te zullen worden, althans het tweede deel van de partnerruil. Dawn had haar afkeer van zwarte mensen in het algemeen niet onder stoelen of banken geschoven. Maar Al en zij gingen naar boven, voor een tamelijk zakelijk nummertje onder invloed.

Harry had al eens wat opgeknapt wegens valsemunterij. Zijn broeder in deze kwade zaak was Elvin Shaver, die vrij was op erewoord. Met Al had hij een nieuwe drukpers geregeld om nieuwe stoute dingen te gaan doen - aandelen drukken om zo'n typisch Nigeriaans opzetje te gaan uitvoeren waarmee echt geld binnen te slepen was. "Niet mooi van ons, slecht," weet hij, en tegelijkertijd verzucht hij: "We hadden miljonair kunnen zijn." Shaver vertrouwde de hele zaak met die drukpers niet en was bang dat hij er weer de nor voor in zou draaien. Dawn had contact met Shaver, wist Harry.

Hij schonk nog eens in terwijl Al en Dawn naar boven waren. Er klonken twee schoten. Harry greep een jachtgeweer, laadde dit en rende de trap op. Mevrouw Evelyn Schnieder, die in een kamer op de eerste verdieping woonde, zag hem de trap op komen - zij had de schoten natuurlijk ook gehoord. "Wat is er aan de hand?" "Niets," antwoordde hij, of iets van die strekking, en hij sloot haar deur, "slaap verder." "Harry, Harry," riep Al vanuit de grote slaapkamer, en er klonk nog een schot.

Zij zat op het ontklede lijk van Al. Al bloedde heftig uit zijn hoofd, waar de kogels terechtgekomen waren. Toen het er op aan kwam had zij toch niet gewild, en Al had boos willen weglopen. Dawn wist dat Shaver langs zou komen om te vragen hoe het nu zat met die drukpers. Blijkbaar vond zij het de beste manier om de confrontatie door te laten gaan om hem neer te schieten. Dood.
"Should not you go to the bathroom?" vroeg hij in ontsteltenis kijkend naar het bloedbad. "Ach nee, waarom?" Zij bleef op het lijk zitten, tilde het hoofd op aan zijn haren en zei tegen het dode hoofd: "You certainly don't need a bathroom, do you?"
Nadat Dawn tenslotte toch van het lijk was opgestaan brachten Harry en zij de nog steeds bloedende Al naar beneden en zij legden het lijk in het bad.
Shaver, Dawn en hij wisten niets beters te doen dan het lijk in een gat in de grond in de kelder te verstoppen. Het werd provisorisch met cement afgedekt. Maar er stak nog wel stoffelijk overschot naar buiten.

"Ik heb mijn vriend niet eens een behoorlijke begrafenis laten hebben," hij is er nog steeds ontdaan over.
Na de moord was hij nog steeds verliefd genoeg op Dawn dat in de tijd die verstreek tussen de moord en het uitkomen van de zaak er aan een zwangerschap gewerkt kon worden die loos alarm bleek. Hij moest voor zijn gevoel wel bij haar blijven omdat uitzetting naaar Nederland vanwege de valsemunterij dreigde.

Hij deed alles sinds die avond mechanisch. Moest zichzelf opdrachten geven, alsof hij buiten zichzelf stond. Een arts vertelde hem jaren later dat dit een shocktoestand was. Deze brokstukken van die avond opschrijvend moet ik als chroniqueur wel concluderen dat ook de dader zelf, Dawn, in een andere staat van bewustzijn geweest moet zijn in die tijd.

King's College statistieken

2006-05-24T04:00:00.000-07:00

Een site met alle statistische gegevens over het gevangeniswezen van de gehele wereld, van het Londense Centre for Prison Studies.

New Abolitionist

2006-02-13T03:55:00.000-08:00

Een website in de geest van het Nederlandse abolitonisme - dat is iets anders dan dat in de VS.

De vader van een nazi

2006-02-01T09:21:00.000-08:00

Van de PvdA-Den Haag:

Op 29 september is op 76-jarige leeftijd Jaap Jan Lind overleden. Oudere partijgenoten zullen zich hem herinneren als een actief lid van de Partij en de werkgroepen voor internationale vraagstukken en het nieuwe beginselprogramma. Van eerstgenoemde groep was hij één van de organisatoren. In zijn tijd werden banden aangeknoopt met de SPD afdeling Düsseldorf en eens per jaar hadden er bezoeken over en weer plaats met intensieve gedachtenwisselingen, onder meer over het toen actuele vraagstuk van de houding tegenover de DDR. Aan het eind van zijn leven had Jaap Jan nog steeds contact met zijn Dússeldorfse vrienden.

De grote betrokkenheid van Jaap Jan bij maatschappelijke vraagstukken en de strijd tegen het onrecht kwam tot uiting in zijn activiteiten op velerlei gebied. Een groot deel van zijn tijd besteedde hij aan werk voor Amnesty International; hij was enige tijd lid van de ledenraad van de VPRO; hij zette zich in voor hulp aan een kindertehuis in St Petersburg; hij hielp armlastige Russische kunstenaars bij het organiseren van tentoonstellingen in Nederland, hij was actief in Mensa, de organisatie van mensen met een hoog intelligentie quotient, en in Skepsis, de vereniging die zich keert tegen bijgeloof en een rationalistische levensbeschouwing propageert, om enkele van deze gebieden te noemen.

Jaap Jan had een bijzondere relatie met Rusland. Hij sprak Russisch en bezocht het land herhaaldelijk als reisleider. Hij leerde er ook zijn tweede vrouw kennen. Zijn zoon Walodja die in St Petersburg filosofie studeert, is kortgeleden in het nieuws gekomen omdat hij al meer dan een half jaar in Moskou in de gevangenis zit omdat hij aan een demonstratie tegen Poetin heeft deelgenomen. Dank zij de bemiddeling van minister Bot kon Jaap Jan een paar dagen voor zijn dood telefonisch afscheid nemen van zijn zoon.

Jaap Jan was een krachtige persoonlijkheid, niet alleen geestelijk, maar ook lichamelijk. Hij was een verwoed autorijder en fietser. Bij zijn vrienden was hij berucht om de hoge snelheid waarmee hij zich in zijn auto voortbewoog, overigens zonder ooit ongelukken te maken. Hij beroemde zich er op dat hij in zijn vacantie aan één stuk in 25 uur van den Haag naar Ohrid aan de Albanese grens reed. Tot over zijn 60ste nam hij deel aan de Friese elfstedentochten per fiets en hij reed regelmatig een etappe mee in de jaarlijkse estafette fietstochten tochten van Parijs naar Moskou.

Met de dood van Jaap Jan heeft de PvdA een toegewijd lid verloren en velen een goede vriend en een goed mens, trouw en betrokken ook bij het persoonlijk lot en leven van mensen, soms hoekig, polemisch op het eenzijdige af, maar altijd sportief als hij aangevallen werd. Een sociaal betrokken democraat..

In de persberichten over Jaap Jan Lind (volg de links) las ik dat hij 'oud-gouverneur van Nederlands Nieuw-Guinea en voormalig landsadvocaat' was geweest. Ik vond dat te interessant om onopgemerkt te laten en ik heb het aan Han's In Memoriam toegevoegd.

Jaap Jan's zoon Erik laat mij echter weten dat Jaap Jan weliswaar bestuursambtenaar in Nieuw Guinea is geweest, maar nooit gouverneur, of landsadvocaat. Het is hem een raadsel hoe dit in de pers terecht is gekomen. Jaap Jan heeft zich in ieder geval nooit als zodanig voorgedaan. Ik heb de tekst daarop gecorrigeerd.

Jaap Jan wordt hier echter niet minder markant door. Jammer dat ik hem nooit meer fietsend door de stad zal tegenkomen.

Een bibliografie zoals gevonden op het net van deze democraat

Lind, J.J., Onderafdelingshoofd van Keerom
MMF 132 Verslag van de tournee, gemaakt door het onbestuurde
gebied in het zuiden en westen van deze Onderafdeling,
23 januari - 3 februari 1961. 9 pp.
MMF 134 Verslag van de tournee, gemaakt door N.O. Jaffi, Waina-
Soeara en Z.O. Waris van 29 september - 9 oktober 1961.
10 pp.
MMF 135 Verslag van de tournee door het onbestuurde gebied ten
zuiden en zuidwesten van Oebroeb van 11-23 december
1961. [no pagination given]
MMF 136 Verslag van de tournee door het stamgebied van de Dera
van 19-24 maart 1962. 2 pp

Kenneth Muskiet vrij!

2006-02-01T08:33:00.000-08:00

..het verhaal wordt vervolgd....